top of page

Benim Öldüğüm Gün

Güneş yine aynı yerinden doğacak

Yine aynı saatte aydınlatacak şehri sokak lambaları

Belki biraz sayılar değişecek

Ama o da azalmayacak, artacak.

Doğanlar ölenlerden hep daha fazla olacak


Belki müphem bir hastalıktan olacak ölümüm

Belki bir trafik kazasından

Belki de bir hasta yakının alçak saldırısından

Ama benim öldüğüm gün çok bir şey değişmeyecek

Belki biraz annem, babam, kardeşim, sevgilim

bir kaç sevenim üzülecek ardımdan

Ama suçlular yine cezalandırılmayacak


Henüz yirmilerimde yazıyorum bu şiiri

Belki hayatımın başlarında belki de sonlarındayken

Tükenmiş heyecanım, bitmiş enerjim ve yaşadığım onca stresin içinden

Yaşlanmadım belki ama yine de ak düştü saçlarıma

Yaşadıklarımdan değil de yaşayacağım günlerin karamsarlığından


Henüz yirmilerimin başında yazıyorum bu şiiri

Gülmem, eğlenmem, mutlu olmam gereken çağımda

Geleceğe hüzünle bakıyor, bir şekilde yaşamaya çalışıyorum.

Sessiz sessiz ağlayışlarım, yaşama sevincimi kaybedişim,

benden çalınan gençliğim geliyor aklıma. Yazacak çok şey var

ama öleceğim gün düşüyor yorgunluğuma.


Vasiyetim olsun: Benim öldüğüm gün

şarkılar çalınsın sokaklarda, insanlar birbirine gülümsesin,

ayrılıklar hiç olmasın. Güçlü olan değil haklı olan kazansın.

Benim öldüğüm gün ağlamasın hiç kimse. Daha iyi şartlarda

yaşasın insanlar. Geleceğe umutla bakabilecek bir yaşamları olsun.

Vasiyetim olsun: Benim öldüğüm gün bir gençlik borçları var bana.

Benim yerime gençleri mutlu yaşatın.


Mert Can Alpaydın

35 görüntüleme

Son Yazılar

Hepsini Gör

İNSAN

...

Comments


bottom of page